เลิกดื่มเพราะหมอดู หรือเพราะใจตัวเอง?

ผมเป็นคนดื่มหนักมานานแล้ว ดื่มมาตั้งแต่สมัยเรียนเทคนิค จนตอนนี้ก็ยังไม่เลิก ดื่มกับเพื่อน ดื่มกับลูกค้า ดื่มกับตัวเองตอนเครียด มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้ว เวลาไปตรวจสุขภาพประจำปี หมอจะชอบพูดแบบเดิมว่า “คุณต้องลดเหล้านะครับ” ผมก็พยักหน้า แต่ไม่เคยทำจริงจัง จนล่าสุดนี่แหละ ที่มันเริ่มเปลี่ยนไป วันนั้นแฟนผมชวนไปดูดวง บอกว่า “หมอดูคนนี้แม่นนะ ลองดูหน่อยสิ” ผมก็ไปแบบขำๆ แต่พอหมอเขาดูไพ่ ดูวันเกิดผมแล้วก็ทักว่า “พี่ สุขภาพไม่ดีนะครับ ระวังตับ ไต แล้วก็ความดัน ไปตรวจอีกทีดีกว่า” มันสะดุดใจผมนิดนึง เพราะก่อนหน้านั้นไม่กี่วันผมก็เพิ่งรู้สึกแน่นหน้าอกอยู่เหมือนกัน ผมเลยตัดสินใจไปตรวจอีกรอบแบบละเอียด ผลออกมาว่า ตับผมเริ่มมีค่าผิดปกติเล็กน้อย ความดันก็สูงขึ้น หมอบอกว่าถ้ามาช้าอีกหน่อยอาจจะสายไปแล้ว ผมนั่งอยู่ในห้องตรวจอยู่พักหนึ่ง คิดอะไรหลายอย่าง แล้วผมก็ตัดสินใจว่า “พอแล้วว่ะ” ไม่ใช่เพราะหมอดูทัก แต่เพราะผมเริ่มรู้ตัวว่าร่างกายมันร้องขอให้หยุดจริงๆ ผมว่าคนวัยผมหลายคนก็คงเป็นแบบผม คือไม่ค่อยกลัวอะไรหรอก เพราะรู้สึกว่ายังไหว ยังไม่เป็นอะไร แต่ลึกๆ แล้วร่างกายมันไม่เหมือนตอนหนุ่มๆ แล้ว ผมเห็นเพื่อนบางคนเริ่มล้มหมอนนอนเสื่อ บางคนเป็นเบาหวาน บางคนตายกระทันหันเพราะหัวใจวายก็มี มันทำให้ผมเริ่มคิดว่า อายุ 40 มันคือจุดเปลี่ยนจริงๆ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อีกต่อไป ก่อนหน้านี้ ผมเคยคิดว่าการดื่มคือเครื่องมือสร้างสัมพันธ์ เป็นวิธีทำเงินกับลูกค้า เป็นวิธีเข้าหาคน แต่พอเริ่มห่างจากมัน ผมกลับมองเห็นอะไรชัดขึ้นเยอะ ผมเริ่มแยกแยะได้ว่า ใครคือลูกค้าจริงๆ ใครคือตัวดูดพลังชีวิต ผมเริ่มมีเวลาคิดเรื่องธุรกิจแบบลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่นั่งดื่มแล้วคุยแบบผิวเผิน ผมเริ่มมีเวลาคุยกับลูกจริงๆ ฟังเขาพูดเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน ผมเริ่มเข้าใจคำว่า “มีสติ” มากขึ้น มันไม่ใช่แค่คำของนักธรรม แต่มันคือของจริงในชีวิตประจำวัน ผมเคยอิจฉาคนรวยนะ ไม่ใช่อิจฉาแบบขมขื่น แต่แบบ “ทำไมเขาถึงไปได้ไกลกว่ากู” จนผมเริ่มเข้าใจว่า ความรวยมันไม่ใช่แค่เงิน แต่คือการจัดการชีวิตได้ต่างหาก คนรวยจริงๆ เขารู้ว่าตอนไหนควรหยุด ตอนไหนควรเร่ง ตอนไหนควรลงทุน ตอนไหนควรถอย ผมไม่เคยรู้เลยว่าการดื่มมันดูดเวลาชีวิตไปขนาดไหน พอหยุด ผมได้คืนมาหลายชั่วโมงต่อวัน ได้เงินกลับมาอีกก้อนใหญ่ เพราะไม่ได้เปย์ร้านเหล้า ไม่ต้องจ่ายค่ายา และไม่ต้องเสียเวลานั่งเมาค้าง แต่ผมก็ไม่ใช่คนโลกสวย ผมไม่ได้จะมาเทศน์ว่า “เลิกเหล้ากันเถอะ” เพราะผมเข้าใจดีว่า บางทีมันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น บางคนต้องดื่มเพื่อกล้าคุยกับคน บางคนดื่มเพื่อลืมเรื่องที่บ้าน บางคนดื่มเพราะมันคือวิถีชีวิต ผมเองก็เคยเป็นแบบนั้น แต่ผมอยากบอกว่า ถ้าวันหนึ่งคุณเริ่มได้ยินเสียงจากข้างในว่า “ถึงเวลาเปลี่ยน” ลองฟังมันดูสักครั้ง บางทีมันอาจจะไม่ใช่เสียงจากหมอ ไม่ใช่เสียงจากหมอดู แต่เป็นเสียงของตัวคุณเอง ตอนนี้ผมลดเหล้าอย่างจริงจัง ไม่ใช่เลิกสนิท แต่ลดแบบมีเป้าหมาย ผมตั้งใจให้ร่างกายฟื้นกลับมาให้มากที่สุดภายในสองปี เพราะผมยังอยากอยู่ดูหน้าลูกจนโต อยากเห็นกิจการตัวเองไปได้ไกลกว่านี้ ผมเริ่มออกกำลังกาย เดินทุกเช้า เปลี่ยนจากเบียร์เป็นน้ำเปล่า เปลี่ยนจากการนั่งร้านเหล้า มาเป็นนั่งอ่านหนังสือหรือฟัง podcast ธุรกิจที่บ้าน เพื่อนๆ วัยเดียวกันกับผม ส่วนใหญ่ก็เริ่มหันมาสนใจสุขภาพกันมากขึ้น บางคนก็เพิ่งไปฟิตเนส บางคนเริ่มกินอาหารคลีน มันเหมือนกับว่าวัย 40 คือเวลาที่เราต้องเลือก ว่าจะไปต่อในแบบเดิม แล้วรอให้ร่างกายมันพังลงเรื่อยๆ หรือจะหันมาดูแลมันตอนที่ยังมีโอกาส ผมโชคดีที่ยังมีสัญญาณเตือนก่อนจะสายเกินไป และผมก็ไม่อยากรอให้ชีวิตมันตะโกนใส่หน้าว่า “กูเตือนมึงแล้ว แต่มึงไม่ฟัง” ทุกวันนี้ ผมยังทำงานหนักเหมือนเดิม ยังคิดเรื่องเงินเหมือนเดิม เพราะผมเป็นคนจริงจังเรื่องการเงิน ผมไม่เชื่อในดวงแบบงมงาย แต่ผมเชื่อว่าดวงมันคือการเตือน มันคืออีกเสียงที่มากระตุกให้เราหยุดคิด ผมไม่เคยเอาชีวิตไปฝากไว้กับหมอดู แต่ผมใช้คำพูดของเขาเป็นเครื่องมือเตือนใจ และมันก็ได้ผล สุดท้าย ผมอยากฝากถึงคนวัยเดียวกันว่า เราทุกคนยังมีโอกาสจะเปลี่ยนตัวเอง ไม่ว่าคุณจะเคยพังแค่ไหน เคยทำลายร่างกายตัวเองแค่ไหน ถ้ายังมีลมหายใจ ยังมีแรงเดิน ก็ยังมีสิทธิ์กลับมาดูแลตัวเองได้ ผมไม่ใช่คนดี ไม่ใช่คนเก่ง แต่ผมเชื่อว่าทุกคนมีจุดเริ่มต้นของตัวเอง และบางครั้ง มันอาจเริ่มจากแค่คำทักของหมอดูคนหนึ่งก็ได้ แต่การเปลี่ยนจริงๆ มันเริ่มจากใจของคุณเอง